Dolina rzeki Iny


Użytek ekologiczny obejmujący teren o niezwykłej bioróżnorodności. Łącznie występuje tu 14 rodzajów siedlisk z I załącznika oraz osiem z II załącznika Dyrektywy Siedliskowej. Poza tym ostoja ta stanowi cenny korytarz ekologiczny, intensywnie wykorzystywany przez ptaki migrujące. Ochroną objęto dolinę Iny oraz jej dopływów: Reczanki i Wardynki. Doliny rozcinają płaskie i faliste wysoczyzny morenowe, które przeważnie wykorzystywane są rolniczo. Na zboczach dolin dobrze wykształciły się formy erozyjne i akumulacyjne formy wodnolodowcowe, które stanowią obecnie miejsca wydobywania się na powierzchnię wód podziemnych, występowania mokradeł i cieków. W formach erozyjnych zgromadzony jest torf, trawertyny i mady rzeczne. Pokłady torfu wypełniające dolinę Iny należą do najrozleglejszych na terenie Pomorza Zachodniego, natomiast w dolinie Reczanki i Wardynki zlokalizowane są najgłębsze i najaktywniejsze hydrologicznie torfowiska źródliskowe, których wody wydobywają się pod znacznym ciśnieniem hydrostatycznym i są otoczone źródłowiskowymi odmianami lasów liściastych. Na zboczach i w licznie występujących wąwozach przeważają grądy, łęgi i lasy mieszane. Na dnie doliny rozwinęła się specyficzna forma torfowiska soligenicznego, tj. aktywnie zasilanego wodami podziemnymi. Ponadto występują tu wilgotne i zmiennowilgotne łąki z roślinnością typową dla siedlisk zasobnych w wapń. Wypływy wód podziemnych przyczyniły się również do wykształcenia młaków źródliskowych z roślinnością typową dla mechowiskowych torfowisk węglanowych. Zbocza dolin pokryte są grądem środkowoeuropejskim, buczynami, a przy źródliskach i na dnie dolin występują łęgi, w tym łęgi dębowo-wiązowe. Natomiast obrzeża dolin utworzone są m.in. przez ozy, kemy, terasy akumulacyjne, często zalesiane lub porośnięte przez roślinność ciepłolubną i napiaskową.